ویولون کلاسیک

خیلی دلم میخواست از زمینه های دیگه ای جز کامپیوتر و اینترنت هم بنویسم . به نوعی یه تجربه شخصی که همیشه دوست داشتم انجامش بدم .اما دلیلی که باعث شد بالاخره انگیزه ی این کار در من بوجود بیاد ، آلبوم زیبای «کاوه یغمایی» بود …

آلبوم “سکوت سرد” که به تازگی منتشر شده عنوان آخرین کار «کاوه یغمایی» هست و دارای 9 قطعه است که هر کدومش در جای خودش زیبا و شنیدنی ست. کوروش یغمایی رو خیلی از علاقه مندان به موسیقی ، مخصوصا اونها که با موسیقی دهه 50 آشنا هستند می شناسند .کورش یغمایی به نوعی یک اسطوره در موسیقی ایران است : اولین کسی که در ایران راک را خواند و آهنگ ساخت. در تمام کلیپ هایی که از کورش دیده ام (که البته زیاد هم نیستند) گیتار الکترونیکش نیز همراه اوست.

و حالا کاوه ، پسرش ، شبیه ترین نفر به اوست. این شباهت از لحن ، موسیقی و صدا هم گذشته و می توان گفت تنها تفاوت پدر با پسر در یک سبیل ناقابل است ! لحن رهای صدایش به خوبی بر روی صدای وحشی گیتار الکترونیک می نشیند و در کنار ترانه های قوی و بامفهوم ، آهنگ هایی بسیار زیبا خلق می شود.

متن شعر «جاده» از آلبوم آخرش :

توی جاده، تک و تنها
یه مسافر توی شب ها

کوله بار غم رو دوشش
صد هزار قصه تو گوشش

نمی دونم که کجا بود
نمی دونم که کجا رفت

رو تنش گرد مصیبت
توی مرداب حقیقت

طعم تلخ یه جدایی
اونو با غم داده عادت

نمی دونم که کجا بود
نمی دونم که کجا رفت

فقط اینجا رو نمی خواست
بی صدای بی صدا رفت

دستای سرد و سیاهش
چشمای مونده به راهش

یه کسی بوده که رفته
زندگی شده تباهش

نمی دونم که کجا بود
نمی دونم که کجا رفت

فقط اینجا رو نمی خواست
بی صدای بی صدا رفت

رسانه به اصطلاح ملی با برنامه های بی ارزش و سخیف خود به موسیقی ملی اهانت می کند و اصلاح  نشدنی به نظر می آید .تلویزیون نه تنها وضعیت نابسامان نگرش خود به موسیقی اصیل را بهبود نمی بخشد بلکه به اشکال مختلف به این هنر مقدس ایرانی اهانت میکند . نمونه چند ماه پیش آن نشاندن نوازندگان در پشت دیوار وحائلهایی به منظور به گناه نیفتادن بینند گان بود!!  ونمونه این روزهای آن سریال بسیار بیهوده چارخونه است . سیاست تلویزیون مبتنی بر این است که ساز موسیقی اصیل را نشان ندهد . ولی در این مجموعه   ، ساز را نشان میدهند. اما با وضعیتی زشت و توهین آمیز. جواد رضویان دسته چوبی را که در انتهای آن قوطی حلبی خالی  ۵/۴ کیلویی روغن ، بسته شده است ، به عنوان ساز که احتمالا تداعی کننده تار یا سه تار(قطعا گیتار نیست) می باشد را در دست میگیرد و می نوازد.

چگونه است که تلویزیون تار جلیل شهناز یا ظریف یا… و سه تار ذوالفنون ، شعاری ، علیزاده و …  را نشان نمیدهد ، ولی نمایش نوع مسخره آن در دست بازیگر طناز در مجموعه پوچ چارخونه ایرادی ندارد و خالی از گناه است ؟

برای ساز تار و سه تار چه خون دلها خورده شده است و چه افرادی در این وادی تحمل رنجها کرده اند.    چگونه گوشه های مختلف دستگاهها، آوازی و سازی ، در دورانی که نه ضبط بوده است ونه تکنولوزی کنونی ،در خاطره ها مانده و و با صداقت و بی پیرایگی محض توسط اهالی دلسوخته موسیقی ملی ، سینه به سینه به دوران ما رسیده است .

سازی که توسط درویش خان ، آقا حسین قلی، غلامحسین درویش ، علی نقی وزیری ، زرین پنـــــجه ، شهنازی ، فروتن ، هرمزی ، صبا  ، عبـــــــــــــــادی و … با دقت و وسواس زیاد ، در قالب بی نظیرترین آثار موسیقی ملی ما به دنیا عرضه شده است ، اینک توسط رسانه ملی!! به سخره گرفته میشود .

اهالی موسیقی اصیل به کرات از وضعیت اسف بارنحوه پخش آثار اظهار گله و شکایت کرده اند و مسئولین تلویزیون بی اهمیت به این موضوع همچنان به مسیر خود ادامه میدهند. مسیری که در آن به غیر از کشانده شدن جوانان به موسیقی پاپ ومتال و …. نیست. تقریبا در ابتدا و انتهای بیشتر سریالها موسیقی پاپ در قالب عشق و عاشقی همچون مضمون اغلب سریالهای رسانه ملی!! رواج یافته است .مدارس ما صحنه انتقال جدیدترین شوها و آلبومهای بازیگران و هنرمندان داخلی و خارجــی پاپ شده است و تلـــــویزیون بی توجــــه به ایــــن موضوع همچنان ســـاز را درپشـــــــت دیـــــــــــوار نگـــه داشـته است یا سخره آنرا به دســت رضویان میدهد !! .

بگذارید تلویزیون ادامه دهد تا ببینیم به کجا خواهد رسید ؟ هرچند پاسخش در این بیت نهفته است .

چندین چراغ دارد و بیـــهوده میرود

بگذار تا بیفتد و بیند سزای خویش

لوریس چکناواریان

(آهنگساز و رهبر ارکستر)

ارکستر ملل ایران بسیار زحمت کشیده بود و کار خوبی ارایه داد. رهبر ارکستر آقای سلطانی به خصوص خیلی معلوم بود برای ارکستر زحمت کشیده اند. من متوجه شدم که این ارکستر حدود دو ماه تمرین داشته، حتی به خودشان هم گفتم که تصور نمی کردم که در این مدت بسیار کوتاه کار به این کیفیت رسیده باشد و این به هر حال یک زحمت جمعی بوده و به خصوص که بار مسوولیت این زحمات بر دوش رهبر یک ارکستر است. انتخاب قطعات و تنظیم آنها هم برایم بسیار جالب بود. کلاً ارکستر شروع خوبی داشت و امیدوارم که ادامه دهند. ترکیب ارکسترال و ارکستراسیون هم به خصوص برای اجرای آثار کلاسیک جهانی برایم بسیار تازگی داشت. اجرای اثر موتسارت با تمبک خیلی تازه و بکر بود، آقای رجبی هم بسیار قوی اجرا کردند. به هر حال نتیجه کار نشان می داد که ارکستر به سر انجام خوبی رسیده و آقای سلطانی هم خوب رهبری کردند. همیشه شروع مهم است و ارکستر ملل هم خوب شروع کرد اما مهمتر از آن ادامه کار است که امیدوارم ادامه دهند و کیفیت را هم ارتقاء دهند. مردم هم که خوب استقبال کردند. آقای بیضایی، رجبی، ساکت و عقیلی هم حضور محکم و خوبی داشتند. به هر حال ارکستر جوان است و جای کار بسیار دارد که این را اهالی خود ارکستر بهتر از هر کسی می دانند.

مونچ فرزند پنجم یک خانواده ی شش نفره از استراسبورگ فرانسه بود. اگرچه اولین آرزوی او این بود که مهندس لوکوموتیو شود، اما او ویولن را در هنرستان استراسبورگ آغاز کرد. پدر او، ارنست، استاد ارگ درهنرستان بود و در کلیسای جامع می نواخت. ارنست همچنین به چارلز تدریس می کرد و ارکستری را رهبری می کرد با پسرش که ویلن دوم آن بود.
قسمتی از تمرین مونش را ببینید